आम्ही बदलली १३ घरे (भाग ५)
आपल्या लाडक्या महापुरुषाने म्हणून ठेवलंय, 'Poverty is a state of mind' (गरीबी ही एक मानसिकता आहे). कितीही नाकारायचे म्हटले तरी, माझ्या बालपणीचे अनुभव मला नाईलाजाने का होईना, पण या मताशी सहमत व्हायला भाग पाडतातच.
आपण गरीब आहोत हे मी आईकडून पदोपदी ऐकलं होतं, पण याची खरी जाणीव व्हायला मात्र जरा वेळ लागला. गावाकडे काय किंवा पुण्यात आल्यावर काय, माझ्या आजुबाजूला सर्वजण आमच्यासारखेच 'ठणठण गोपाळ'. गल्लीत जितकी बिऱ्हाडं राहायची, त्या सर्वांची परिस्थिती थोड्याफार फरकाने सारखीच. कधी कुणाला गरज पडली तर ते आमच्या दारात, आणि आम्हाला गरज पडली, की आम्ही त्यांच्या... असा आमचा शेजारधर्म चालूच असायचा.
माझ्या आजूबाजूला आणि ओळखीत जेवढी मुले होती, त्यांची परिस्थिती काही वेगळी नव्हती. सर्वजण एकाच शाळेत, आणि तीही म.न.पा.ची. आमचे खेळ, आमचे बोलण्याचे विषय, आमचे छंद, आमच्या आवडीनिवडी आणि आम्हाला क्वचितच मिळणारा खाऊ, सारे काही एकसारखेच!
असं मला कधी वाटलंच नाही की आपल्याकडे काही कमी आहे किंवा जे बाकीच्या मुलांकडे आहे, ते आपल्याला मिळत नाही. आम्हाला एखादा १०-१२ इंचाचा लोखंडी गज मिळाला की पूर्ण पावसाळा आमचा 'रोवारोवी'चा खेळ चालायचा. माचिसची आणि सिगारेटच्या पाकिटांची कव्हर्स, हीच आमची 'पोकेमोन कार्ड्स' असायची. उन्हाळ्यात वाळलेल्या आंब्याच्या कोयी आणि चिंचुके हीच आमची श्रीमंती.
त्यामुळे कधीच घरच्यांकडे काही मागावं लागलं नाही. आम्हाला जे मिळत होतं, आमच्या आजुबाजूला जे असायचं, त्यातच आनंद लुटण्यात आम्ही तरबेज झालो होतो.
त्यावेळी दूर दूर पर्यंत, अगदी आमच्या भाड्याच्या घराच्या पत्र्यांवर जाऊनच नाही, तर शेजारीच असणाऱ्या हाय टेन्शनच्या त्या उंचच्या उंच टॉवरवर चढून जरी शोधलं, तरी एकही श्रीमंताचं घर दिसलं नसतं. एवढेच काय पण माझ्या पाहण्यात वा ओळखीत एकही 'श्रीमंत' म्हणावा असा माणूस नव्हता (माझी आत्या सोडून!).
क्रमशः
- प्रस्मित
0 Comments:
Post a Comment